Door: Sonja Langbroek (Bestuurslid Harmonie)
Het is weer een echte Hollandse zomer en tijd voor het internationale voetbaltoernooi dat in Berkel wordt gehouden. Standaard daarbij hoort slecht weer, met regen en veel wind. Ieder jaar tegen wil en dank hopend op beter gaan we weer enthousiast de plaatselijke vereniging en haar bezoekers verrassen met volksliederen en als we heel goed gemutst zijn met Koning Voetbal. Die vind ik daar persoonlijk toch wel heel erg bijhoren, dit verhoogt enorm de saamhorigheid en brengt de stemming erin.
Het was nog een driftig heen en weer geloop van ouders, kinderen en bezoekers, druk op zoek naar de kleedkamers en de kantine. Koortsachtig keek ik of ik iemand van ons orkest zag. Normaal gesproken heb ik altijd alles netjes op een rijtje, maar nu had ik door dat er iets onbrak . Dus ik hoopte heel erg dat Jeroen naast me zou komen staan, om het ontbrekende muziekstuk toch te kunnen spelen en ook omdat mijn standaard zo verschrikkelijk licht en broos is dat bij een enorme windhoos al mijn muziekstukjes meteen in het voetbalveld liggen. Het is sowieso fijner om bij dit soort gelegenheden samen van één muziekstandaard te lezen. In de biljartkamer, waar we altijd de instrumenten mogen uitpakken waren dames druk bezig enorme hoeveelheden broodjes te smeren en het rook er heerlijk naar vers brood en ham. Langzaam liep ik naar beneden richting de buitendeur, in de hoop mijn collega klarinettist tegen te komen. Gelukkig, daar is hij, hijgend en zijn haar alle kanten op van de ongetwijfeld supersnelle fietsactie, ik was al heel blij want hij had de muziek, maar helaas, zijn standaard was ook onklaar, gebroken, of er miste iets, het was niet duidelijk, maar in ieder geval moest ik toch de mijne snel halen.
Minutenlang stonden we klaar op het veld met de voet op de lichte standaard tegen het omwaaien. De muziek uit de luidsprekers bleef maar voort duren. Ik dacht, hoe houden we het zo lang droog? Straks moeten we in een spurt richting overkapping.
Het was een heel feestelijk gezicht om alle jongens voorbij te zien komen met hun vlaggen en ze daar allemaal op een rijtje te zien staan in hun kleurige tenues.
Toen was het zover en opende de voorzitter van de voetbalvereniging het toernooi , in alle talen! Ik dacht nog snel , nu begint de stortbui! We begonnen met het Wilhelmus, daarna de Brabançonne en Deutschland űber alles. Het ging op zich wel lekker, alleen de muziekstukken stonden niet helemaal lekker op de standaard want we hadden teveel haast gehad, en daardoor begon ik tussendoor een beetje te schuffelen met de nummers. Naast me zag ik dat Anja het goed voor mekaar had, die had er een hele puzzel van gemaakt voorzien van een hele reeks knijpers, waardoor ze alle drie de stukken in één oogopslag kon overzien.
Zo’n tour kon dat nou ook weer niet zijn, dacht ik, dus begon te ordenen. Ik voerde ondertussen mijn strijd met de stukken, de knijpers en de wind en om alles weer op een rijtje te krijgen. Mark zag zoals gewoonlijk alles vanuit zijn ooghoeken en gniffelde veelbetekenend. Gelukkig schoot Jeroen onmiddellijk te hulp, hij ordende rustig de stukken en zette ze met knijpers vast. Ziezo, het stond en het klonk ook als een klok.
Koning Voetbal stond niet op het programma, maar ik had toch het idee dat ze allemaal zo snel mogelijk aan de slag wilden! Wegwezen en spelen ! We wensten iedereen een fijne dag met veel overwinningen en gingen aan een welverdiend heerlijk vers kopje koffie met koek. Tot het volgende jaar maar weer!
